Wielki krok po stronie życia

Ilustracja do wpisu: Wielki krok po stronie życia

Nadszedł ten moment, w którym dokładnie wiem, w jakim momencie życia jestem. Pozostaję mocno i dumnie po stronie życia. Jakiś czas temu odeszłam od mówienia o sobie, że choruję na raka. Zmieniłam to na: BYŁAM chora na białaczkę.

Ostatnio miałam kontrolę u onkologa. Wyniki świetne, szpik po przeszczepie pracuje na 100%. Tak jak wcześniej chodziłam na wizyty kontrolne co tydzień, potem co miesiąc, tak teraz lekarz wyznaczył mi termin za trzy i pół miesiąca. Moją pierwszą reakcją było: „OMG, dopiero?!”. Lekarz z uśmiechem powiedział: „You need to gain more confidence”. Pomyślałam sobie: kurczę, przecież ja już mam tę pewność w sobie. Trzeba ją tylko rozhulać. Powoli wracam do pracy, do zawodu trenerki psów i odmrażania mojej małej firmy. Mimo że ciało wciąż osłabione, krok po kroku rozwijam skrzydła. Tworzę też mój e-book o tym, jak zostać psem w ludzkim życiu. Sama wdrażam ten radosny psi mindset – wymyśliłam go dla siebie w ostatnich latach, kiedy po diagnozie było mi tak trudno. Pomógł mi przetrwać.

Mam więc tę pewność siebie, ale w głowie noszę jeszcze inne słowa lekarza – on nie może mówić o mnie, że już „jestem zdrowa”. Znamy specyfikę tej choroby, zwłaszcza mojego genotypu białaczki, który jest uważany za ogromne wyzwanie i ma jedne z najcięższych rokowań. A mimo tego ewidentnie jest to moment, w którym czuję: jestem bezpieczna. Choroba może wrócić, a może odpuścić. Mogę żyć jeszcze 15, 20, 30 lat, a mogę żyć pół roku. Nikt tego nie wie – nawet zupełnie zdrowa osoba.

Przez ostatni czas zdejmowałam z siebie lampkę ostrzegawczą, ale potem zakładałam ją od nowa, kiedy tylko pojawiały się jakieś objawy, powikłania i komplikacje. Tłumaczyłam wtedy sobie: nie patrz na siebie jak na osobę podświetloną na czerwono, predysponowaną do wznowy choroby i odejścia z tego świata. Fakt, przeszłaś traumę medyczną i biologiczną, ale patrz na siebie jak na kogoś, kto teraz żyje pełnią życia. Tak jak psy, a ty chcesz być jak pies – nie martwić się tym, co będzie jutro.

Zawsze będę pacjentką onkologiczną, po przeszczepie szpiku, ale nie chcę tego do siebie przyczepiać. Chcę określać się jako kobieta, która to przeszła i w tej chwili jest bezpieczna. Taki tok myślenia to jedyna droga, dająca ukojenie. Zawsze zostanie we mnie niepokój, czy choroba nie wraca, ale nie może mi to zaprzątać głowy codziennie.

Kiedy w przychodni onkologicznej, przed wizytą lekarską, pobierali mi krew, czekając na wyniki w ogromnym stresie, pomyślałam: jak ja bardzo nie chcę tu wracać! Wiem, że będę musiała, coraz rzadziej, ale będę. Tzw. morpho-anxiety – strach przed morfologią – będzie wracał za każdym razem. Akceptuję to. A nawet potrafię sobie z tego żartować. Pytam czasem męża: „Ej, jak myślisz, zdam dzisiaj egzamin z morfologii?”. Śmiejemy się. Potem wychodzę z gabinetu: „Zdałam! Hemoglobina 12,9!”.

Ale będąc tam, zrozumiałam, dlaczego tak nie znoszę tej przychodni. Mimo że to piękny, nowoczesny budynek, w powietrzu wisi tam jakaś ciężkość, ból i cierpienie. Każdy, kto oglądał serial Stranger Things, może spróbować to sobie wyobrazić – to dokładnie jak wejście do świata Upside Down. Jest tam zimno, powietrze jest gęste jak galareta, unosi się w nim strach i białe cząsteczki choroby. Ludzie chodzą przerażeni, jak zombie, ledwo trzymając w trzęsących się dłoniach kartki z wynikami. Każdy boi się, że za chwilę przyjdzie Vecna i go zabierze.

A potem wychodzi się na zewnątrz po zdanym „egzaminie” i świat znowu jest fajny i bezpieczny. Wracanie do świata Vecny, czyli nowotworu, jest straszne, ale robię dokładnie to samo, co wspaniała Max – bohaterka grana przez Sadie Sink – której dzięki ukochanej muzyce w słuchawkach udało się wyrwać z ramion Vecny. Ja też zakładam „swoje słuchawki”: czyli moje strategie, moją muzykę i mój czarny, czasem wręcz wisielczy, turpistyczny humor. Obśmiewam to, co wydaje się przerażające. Rzucam tym humorem kłody pod nogi tragedii i dzięki temu nie mam lęku przed śmiercią.

Moje zdjęcie, które dodałam do tego wpisu, jest tylko częściowo prawdziwe, powstało w mojej wyobraźni. W tę białą suknię (w stylu kolekcji od Macieja Zienia) na moją prośbę ubrało mnie AI. Zawsze chciałam taką sukienkę mieć, choć mnie na nią nie stać. Wyobrażałam sobie kiedyś, że w takim ubraniu chciałabym zakończyć życie. Ale też białaczka zawsze kojarzyła mi się z bielą. Chorując, czułam się taka biała, ale ten kolor był przerażający. Natomiast ja tej bieli zaczęłam już dawno nadawać inne znaczenie i wciąż to robię. Stojąc w niej na tym obrazku, z torebką w ręku, uśmiecham się w pozie, która mówi jedno: „Mam cię gdzieś, raku”.

Zrobiłam wielki krok po stronie życia – na dzień dzisiejszy bez choroby.

A co przyniesie jutro? Przecież i tak nikt tego nie wie.